door Karin
•
22 maart 2021
Je kan geen krant openslaan, nieuwsmoment beluisteren, internetpagina openen of het gaat over corona. Niet zo gek natuurlijk want het houdt het hele land in de greep, en niet alleen ons land maar de ganse wereld. Dan kan je natuurlijk denken, ja als je dat al weet waarom ga JIJ er dan ook nog eens iets over schrijven? Goede vraag, dit ben ik eigenlijk nooit van plan geweest. Juist integendeel, ik wilde mijn blog vrij houden van corona. Het komt door de nieuwe maatregelen dat ik dacht, “leuk” allemaal natuurlijk maar wordt er ooit gevraagd hoe het voor onze kinderen is? Zondagavond, of namiddag dat wil ik nog in het midden laten, kreeg ik een mailtje van school waarin de nieuwe maatregelen bekend werden gemaakt. Maatregelen waar ik mij zeer over verbaasde, maatregelen waar ik het nut niet van in kon zien. Maatregelen die er zelfs voor konden zorgen dat er meer besmettingen zouden zijn. Om niet in raadsels te praten, en voor wie het nog niet meegekregen heeft, zal ik ze hier in het kort even toelichten. Dit doe ik niet als expert maar gewoon als bezorgde, niet begrijpende moeder. • Geen warm eten meer in de pauze, sterker nog, er mag niet meer gegeten worden in de refter. Het eten zal voortaan buiten gebeuren. • Bij afwezigheid van een leerkracht geen studie meer in het lokaal maar iedereen naar buiten. Uiteraard zijn dit natuurlijk slechts enkele maatregelen, maar wel de maatregelen waar ik mijn bedenkingen/vragen bij heb. Dus, je mag niet meer in de refter eten, iedereen moet buiten eten. Ahja, buiten is een grote ruimte inderdaad zo kan er 1,5 meter afstand gehouden worden. Los van het feit of wandelend/staand eten gezond is, vraag ik mij wel af wat de scholen gaan doen als het gaat regenen. Nee, ik heb geen onderzoek gedaan naar alle scholen en het zou natuurlijk heel goed kunnen dat er scholen zijn die een volledig overdekte speelplaats hebben, of nee….dan zou het weer een binnenruimte zijn. In ieder geval, op de scholen waar ik zicht op heb is er geen ruimte voor de leerlingen om te schuilen bij een regenbui, gelukkig regent het in ons landje niet zo vaak natuurlijk. Maar wat als dat wel het geval is? De kans is groot dat iedereen dan onder het kleine afdak zal gaan staan wat automatisch betekend dat ze ongeveer een 0,25 meter van elkaar staan. Laten we eerlijk wezen, een natgeregende boterham is ook niet te (vr)eten. De tweede maatregel waar ik mijn bescheiden mening over wil loslaten, geen studie meer maar buiten met zijn allen. Vandaag was het al zover, mijn kind kreeg dan ook de vraag….en wat doe je dan buiten? Ahja, op de gsm zitten en wat praten he. Was er vandaag iemand afwezig? Ja, we hebben twee uur buiten gezeten. Twee uur buiten zitten, twee uur op de gsm spelen. Is er nog iets anders wat je kan doen? Ja voetballen maar daar sta je dan met 50 man op een heel klein veldje en kan je zeker geen voldoende afstand nemen. (50 man = beleving kind). Dus kortom, vandaag heeft mijn kind zijn pauzes buiten gezeten, buiten zijn boterhammen opgegeten én nog eens twee uur buiten “gehangen” omdat er een leerkracht afwezig was. Leerkracht blijft voorlopig nog afwezig dus dit is geen éénmalig scenario. Maar wat als het regent? Waar gaan al die kinderen dan die uren “hangen”. Bovenstaande zijn de praktische kanten waar ik als moeder aan denk en druk over kan maken. Wij, de volwassenen, maken zich om veel dingen druk die voor de kinderen vaak niet uit maken, waar zij helemaal niet mee bezig zijn. Of denken we dat ze er niet mee bezig zijn en speelt dit wel bij hen, vragen ze zich ook af naar het waarom van deze nieuwe regels, zijn ze wellicht ook bang om ziek te worden. Op die vragen heb ik geen antwoord, ik probeer wel eens iets los te peuteren bij mijn kind maar dat is inmiddels een puber en die verteld niet zoveel meer als voorheen. Daarnaast denk ik dat hij zelfs zou kunnen denken, ja dag mam….alles wat ik je vertel lees ik later in je blog terug. Mijn blog, ja dat was ik aan het schrijven. Soms kan ik zo uitweiden en komen mijn frustraties naar boven dat ik volledig vergeet waar ik nu eigenlijk over wilde schrijven. Misschien niet zo professioneel voor een professioneel, anderzijds blijf ik ook maar een menselijke moeder met de nodige bezorgdheid. Wat is nu de oplossing? Dat weet ik helaas ook niet. Elk kind is uniek en zal met dit soort zaken anders omgaan, hier in huis weet ik al wel dat ik me er drukker om maak dan mijn kind en hij zich eerder afvraagt of hij nog naar de voetbal kan/mag gaan. Wel vind ik dat je deze dingen bespreekbaar moet kunnen maken, onze kinderen ook een stem en een mening moet laten hebben zeker ook als deze anders is dan de onze. Wanneer kinderen weten dat ze hier open over kunnen praten/discussiëren met hun ouders, weten/leren dat een eigen mening toegestaan is, zal de drempel lager worden om ook andere zaken aan te kaarten in een gesprek. Ook hier is het de uitdaging voor de ouders om niet te (ver)oordelen, om leren te luisteren naar wat ze echt zeggen, soms is dat tussen de regels door oppikken wat er bedoeld wordt. Moeilijke thema’s worden soms met een omweg gezegd, of wordt er soms door onze kinderen “verwacht” dat wij het toch wel zien/weten/begrijpen. Zelf flap ik er van alles uit en wil ik soms veel teveel praten met mijn kinderen, dat is nou net weer het tegenovergestelde maar daar heb ik al eens over geschreven dus ga ik je niet weer mee lastig vallen. Als je merkt dat het moeilijk is om met elkaar te praten, dat er bijna geen communicatie is, vraag dan raad aan iemand. Communicatie is het belangrijkste middel dat wij hebben, daarnaast ook nog eens het sterkste middel. Is dat wetenschappelijk onderbouwd? Niet dat ik weet, dat is mijn ervaring van bijna 32 jaar “moederen”. Mocht je naar aanleiding van dit gesprek vragen hebben, zelf iets kwijt willen, twijfelen over iets….je mag altijd een mailtje of appje sturen. Ik zal hier zo snel en eerlijk als mogelijk op reageren. Heb je zelf een thema waarvan je vindt dat het aan bod moet komen, laat het mij ook zeker weten. Graag tot de volgende keer. (PS Mocht je in dit bericht een typfoutje hebben gevonden, dan mag je die houden.)