Blog

In het nieuws

Graag geef ik je op een leuke, eerlijke en open manier, als ouder en professioneel, tips en ideetjes voor het omgaan met kinderen/jongeren.

Mijn kind heeft faalangst: kenmerken en tips
door Karin 25 juli 2021
Faalangst komt bij kinderen redelijk veel voor. Het is in zekere zin gezond: faalangst motiveert om net iets harder zijn of haar best te doen. Soms ontstaat er negatieve faalangst. De spanning is zo groot dat het kind fouten maakt of helemaal dichtslaat. Vooral op school kan faalangst voor problemen zorgen.
Klaar voor het secundair onderwijs, jeugdcoach kan helpen
door Karin 30 juni 2021
Klaar voor het secundair: je kind voorbereiden De laatste fase van de basisschool is aangebroken. In het zesde leerjaar worden de kinderen klaargestoomd voor het secundair onderwijs. Een hele stap want je zoon of dochter wordt steeds zelfstandiger. Toch heeft hij of zij je op bepaalde gebieden nog nodig. Je kind voorbereiden op de secundaire school zorgt voor een goede start.
sociale vaardigheden, vriendjes, communicatie, interactie, alleen, eenzaam, pesten, kindercoach
door Karin 14 juni 2021
Mijn kind heeft weinig vriendjes, wat kan ik doen? Het ene kind heeft veel vrienden om zich heen terwijl het andere kind vrij eenzaam is. Heeft je kind weinig vriendjes, dan hoeft dit niet direct een probleem te zijn. Sommige kinderen hebben gewoon wat minder behoefte aan contact. Het wordt wél een probleem wanneer je kind zich eenzaam voelt of verdrietig is geen omdat het geen vriendjes heeft. Gelukkig kun je als ouder je kind helpen.
zelfvertrouwen, pubers, vertrouwen, mening, tips,
door Karin 25 mei 2021
De meeste pubers voelen zich onzeker en hebben weinig zelfvertrouwen. Naarmate de ontwikkeling vordert groeit het zelfvertrouwen. Dit gaat in veel gevallen vanzelf en hoort bij de ontwikkeling. Toch kan het dat het zelfvertrouwen van een puber wel erg laag is. Hieronder vind je 5 tips om je puber aan meer zelfvertrouwen te helpen.
Sociale vaardigheden belangrijk voor de ontwikkeling van je kind op alle leeftijden.
door Karin 2 mei 2021
Sociale vaardigheden zijn belangrijk voor een goede ontwikkeling van je kind, dit op elke leeftijd. Vanuit de maatschappij worden er veel verwachtingen gesteld, ligt de lat heel hoog en worden er op vele vlakken prestaties verwacht. Maar wat als het niet altijd even fijn gaat, nee zeggen toch niet zo makkelijk is als het lijkt? Wat kan je hier zelf aan doen en wanneer kan een jeugd- en gezinscoach een meerwaarde zijn.
door Karin 29 april 2021
12-15% van de echtscheidingen betreft een vechtscheiding. Kinderen zijn hier altijd de dupe van. Een vechtscheiding heeft soms ernstige gevolgen voor het (jonge) kind. Eenzaamheid, angsten, stress maar ook een depressie ligt op de loer. Zit je midden in een vechtscheiding? Het is vaak lastig om dit te herkennen. Heb je nauwelijks contact met je ex-partner en communiceer je voornamelijk via familie, vrienden of de advocaat? Zie je het kind liever niet bij de andere ouder en gun je de ex-partner helemaal niets? Dan kun je vrijwel zeker van een vechtscheiding spreken. Bescherm kinderen tegen de gevolgen hiervan. In de blogpost lees je hoe je al die problemen net een stap voor bent. #vechtscheiding #echtscheiding #scheiding #kinderen #ouders #gezinscoach #gezin #uitelkaar #mediator
Boosheid, kinderen, oplossingsgericht, emoties
door Karin 30 maart 2021
Gevoelens in het algemeen Zoals in vele dingen in het leven, zijn ook deskundigen het niet altijd eens over de herkomst van de verschillende emoties. Er zijn deskundigen die zeggen dat er vier basisemoties zijn n.l.: blijheid, woede, verdriet en angst, en dat alle andere emoties hiervan zijn afgeleid. Andere deskundigen spreken van de 5 B's n.l.: bang, boos, blij, bedroefd, beschaamd, en ook hier dat daar de rest vandaan komen. Hoe het ook zij, feit is dat er verschillende emoties zijn en heel veel soorten gevoelens die we er onder kunnen categoriseren. Zo "parkeren" we bijvoorbeeld wrok onder woede/boosheid, schrik onder angst/bang en plezier onder blijheid/blij. Welke gevoelens voel je wanneer...? Ja, dat is de million dollar quenstion. Hier is niet echt een makkelijk antwoord op en ook nog eens verschillend van persoon tot persoon. Ik zal dit uitleggen aan de hand van een voorbeeldje. Stel je ligt met je partner op bed, het is al laat en donker. Opeens hoor je iets beneden, je kijkt je partner aan en vraagt of die ook iets gehoord heeft. Hier kan je al twee verschillen krijgen, de één kan zeggen: "ja, dat was de hond", terwijl de ander zou kunnen antwoorden: "er loopt een inbreker beneden". Beide mensen hebben hetzelfde geluid gehoord maar interpreteren het anders, het gevoel en gedrag zal daardoor ook heel verschillend zijn. De persoon die aangaf dat het geluid van de hond afkomstig was zal hoorgstwaarschijnlijk gewoon gaan slapen terwijl de andere persoon angst zal voelen en wellicht te bang om te durven slapen. Zo zie je dat er geen standaard "goed" is als het gaat om emoties en gevoelens, dat deze geheel afhankelijk is van de interpretaties van een situatie/gebeuren. Hoe voel je emoties...? We weten nu dus dat gevoelens varieren en afhankelijk zijn van interpretaties van hetgeen we zien, ervaren, beleven, ... Dagelijks ervaren we een breed scala aan emoties, vele gaan onopgemerkt/onbewust voorbij. Het zijn de extreme gevoelens/emoties die ons opvallen, ook hier een vooorbeeldje. Eindelijk schijnt het zonnetje weer eens na een druilige week en je besluit een wandeling te maken door de wijk. Genietend van de zon en in gedachte bij het komende weekend, passeer je een huis waar net nieuwe mensen wonen. Zonder op te letten wandel je er langs en net op het moment dat je bij de tuinhekje komt springt er blaffend een hond tegenaan. Je zet automatisch een stap opzij, kijkt geschrokken naar de plek waar het geblaf vandaan komt. Je voelt je hart razendsnel kloppen en een "vreemd" gevoel in je buik. Herkenbaar? Dat zijn emoties, hier heb je juist een vorm van angst ervaren. Het voelen van emoties is dus een combinatie van verschillende factoren, de deskundigen worden het niet eens over een vaste definitie dus daar ga ik me ook zeker niet aan verbranden. Wel is de overgrote meerderheid het eens dat je voor het ervaren van een emotie eerst een beoordeling maakt van een waarneming (bewust of onbewust) en dat de emotie afhangt van wat die waarneming voor de persoon betekent. Het belang van het leren (her)kennen van emoties Zolang we onze emoties niet (her)kennen, is het ook niet mogelijk om er aan te werken of er mee om te gaan. Stel we voelen wel dat ons hart sneller is gaan kloppen na de situatie met de hond, maar we weten niet waarom dat is gebeurd, dan is het heel moeilijk om aan iets te werken waarvan je niet weet wat het is. Zodra je een gevoel zo goed mogelijk kan omschrijven ga je kunnen leren dat het gevoel bijvoorbeeld helemaal niet zo beangstigend is, ook kan duidelijk worden hoe je reageert op een gevoel. Sommige mensen "bevriezen" (freeze), "vluchten" (flight) of "vechten" (fight) als reactie op angst, dit komt doordat het lichaam stresshormonen afgeeft. Zolang die angst/stress niet weg is blijft het lichaam die stresshormonen afgeven en blijft dus ook één van die actie actief/bestaan. We hebben natuurlijk niet alleen te maken met eigen emoties en gevoelens maar ook met die van een ander. Door emoties te herkennen bij een ander kan je hier ook rekening mee houden en meer/eerder begrip tonen voor iemands reactie/actie. Kinderen en emoties Zoals je zult begrijpen uit het voorgaande, is het benoemen van emoties vaak een moeilijk gegeven. Wanneer dit dan eindelijk lukt is de volgende uitdaging om hier mee om te gaan. Als dit voor volwassenen al moeilijk is, kan je je vast wel voorstellen hoe lastig dit voor onze kinderen moet zijn. Deze week was het weer een examenweek op het secundair, een periode waarin ik meer vragen krijg over het "moeilijk" of "boze" gedrag van kinderen. Examens geven voor veel kinderen stress en vaak angst, we leven in een prestatiegerichte maatschappij en de verwachtingen van de kinderen ligt vaak erg hoog. We weten nu dat ons lichaam/brein bij angst/stress direct kan overschakelen naar "bevriezen, vluchten of vechten", dit is bij kinderen ook het geval. Een kind dat boos reageert zou dit kunnen doen uit stress of angst voor een examen, het gedrag kan zich ook voordoen tijdens het studeren uit bijvoorbeeld onmacht wat ook stress teweeg brengt. Ik spreek hier nu over boosheid omdat dit vaak de meest opvallende emotie is, dit is hetgeen de mensen zien en vaak als "niet goed" bestempelen. Het eerste dat ik hier graag uit de weg wil ruimen is de gedachte/mening dat boosheid niet goed zou zijn. Dit klopt zeker niet..!! We hebben net verteld hoe belangrijk het is om emoties te (her)kennen, te benoemen en mee te leren omgaan. Dat gaat niet lukken als er een emotie is die we niet mogen laten zien. Ja, ik geef toe dat ik als moeder ook niet altijd blij ben geweest als ik een boos kind/puber in huis had zitten. Toch als jeugdcoach ben ik heel blij als een kind/jongere (ouders uiteraard ook) alle emoties durven te tonen. Het is niet het tonen van boosheid wat verkeerd is, dat juig ik juist toe, het is de vraag wat je doet met die boosheid. Hoe ga je er mee om, hoe uit je deze op een goede manier. Oplossingsgericht werken Bij oplossingsgericht werken is het niet de bedoeling om uit te diepen waarom het kind boos is, hier zal ik mogelijks wel even bij stil staan. Belangrijker is om te kijken in het hier en nu, het verleden kunnen we niet meer veranderen de toekomst wel. Probeer samen met je kind op zoek te gaan naar wat er wel goed loopt, op welke momenten er minder boosheid is, op welke manier deze boosheid helpend is, enzovoort. Lukt dit niet om zelf te doen, dan zou een jeugdcoach kunnen helpen om dit samen te doen met uw kind en/of uw gezin. Om kinderen een beeld te kunnen geven van emoties op hun eigen niveau, of om de verschillende basisemoties bespreekbaar te maken, is de Disneyfilm "Binnenstebuiten" een echte aanrader om samen te bekijken. Mocht u na het lezen van deze blog nog vragen hebben, aarzel niet om een mailtje te sturen. (PS Mocht je in dit bericht een typfoutje hebben gevonden, dan mag je die houden.)
door Karin 24 maart 2021
Leren en ontwikkelen tijdens corona De coronacrisis heeft voor een nieuw tijdperk gezorgd. Op het gebied van leren zie je dat er een gemengd onderwijsaanbod ontstaat. Zowel virtueel als klassikaal, dat is het nieuwe leren. Ondertussen hebben sommige kinderen en jongeren toch wat moeite met het leren en ontwikkelen tijdens corona. Voor ouders ligt hier een grote uitdaging, maar ook jongeren moeten zich anders opstellen. Effect van corona op jongeren Er is veel onderzoek gedaan naar de gevolgen van de coronaperiode op kinderen en jongeren. Opvallend is dat veel jongeren ervaren dat hun sociale leven stil ligt. Minder of niet met vrienden afspreken, geen sport en ook beperkt naar school. Toch geven jongeren aan dat ze nog voldoende contactmogelijkheden hebben waaronder WhatsApp, online gaming en natuurlijk social media. Wanneer je bovenstaande leest lijkt het alsof het met de jongeren tijdens de coronatijd wel goed gaat. Toch is dit niet zo, want de helft van de jongeren slaapt in deze periode slecht, is snel geïrriteerd of is veel bezig met schoolprestaties en gezondheid. Leren en ontwikkelen tijdens corona doe je samen De ene helft van de kinderen of jongeren weet zich goed staande te houden tijdens de coronaperiode. De andere helft heeft er meer moeite mee en kan weinig terugvallen op ouders, familie of vrienden. Wil je het kind tijdens de coronatijd ondersteunen dan is het belangrijk om obstakels te overwinnen. Het is voor ouders heel normaal om veel keuzes voor hun kinderen te maken. Denk hierbij aan onderwijs, sport, voeding maar ook het gebruik van social media of afspraken over bedtijd en zakgeld. In de coronatijd gaat dit net even wat anders, want regels of afspraken lopen misschien minder soepel. Het kind mee laten denken en vertrouwen op zijn of haar flexibiliteit, dat zorgt vaak voor praktische oplossingen. Omdat leren tijdens corona, maar ook ontwikkelen tijdens corona niet altijd even makkelijk is, kunnen ouders terugvallen op een coach. Een coach voor kinderen en pubers Soms is wat extra ondersteuning wel zo prettig. Daarom is er de coach voor kinderen en jongeren (pubers). Doordat alles tijdens de corona nagenoeg stilstaat blijft het belangrijk om op een andere manier aan de persoonlijke ontwikkeling te werken. Bijvoorbeeld het versterken van sociale vaardigheden, dat vanuit huis natuurlijk lastig is. Een coach ondersteunt hierin en gaat samen met het kind aan de slag. Goed en weerbaar communiceren, iets dat veel pubers niet onder de knie hebben. Op zich wel logisch want het puberbrein werkt (tijdelijk) anders. Voor pubers is er coaching weerbaar communiceren, waarbij het leert hoe het op een goede manier relaties in stand houdt. Je zin doordrijven hoeft niet op een agressieve manier, dit kan ook heel subtiel. En dat is precies wat pubers tijdens deze coaching sessies leren. Erkennen dat de coronacrisis zwaar is Het is belangrijk om te erkennen dat de coronacrisis en de bijbehorende maatregelen voor sommige jongeren psychisch zwaar is. Schuif het dan ook niet af als iets tijdelijks en overwinbaar. Jongeren gaan anders met de situatie om. Bespreek de maatregelen en de impact hiervan. Juist voor kinderen en pubers is het heel belangrijk om deze onnatuurlijke situatie met hun ouders of omgeving bespreekbaar te maken. Trek tijdig aan de bel wanneer het mis dreigt te gaan. Het zal niet de eerste keer zijn dat een kind verdrietig of angstig is of zelfs depressief raakt door de corona. Houd vooral kwetsbare jongeren in de gaten, deze kunnen wel wat extra ondersteuning gebruiken. (PS Mocht je in dit bericht een typfoutje hebben gevonden, dan mag je die houden.)
Corona, pubers, kinderen, nieuwe maatregelen corona, school tijdens corona
door Karin 22 maart 2021
Je kan geen krant openslaan, nieuwsmoment beluisteren, internetpagina openen of het gaat over corona. Niet zo gek natuurlijk want het houdt het hele land in de greep, en niet alleen ons land maar de ganse wereld. Dan kan je natuurlijk denken, ja als je dat al weet waarom ga JIJ er dan ook nog eens iets over schrijven? Goede vraag, dit ben ik eigenlijk nooit van plan geweest. Juist integendeel, ik wilde mijn blog vrij houden van corona. Het komt door de nieuwe maatregelen dat ik dacht, “leuk” allemaal natuurlijk maar wordt er ooit gevraagd hoe het voor onze kinderen is? Zondagavond, of namiddag dat wil ik nog in het midden laten, kreeg ik een mailtje van school waarin de nieuwe maatregelen bekend werden gemaakt. Maatregelen waar ik mij zeer over verbaasde, maatregelen waar ik het nut niet van in kon zien. Maatregelen die er zelfs voor konden zorgen dat er meer besmettingen zouden zijn. Om niet in raadsels te praten, en voor wie het nog niet meegekregen heeft, zal ik ze hier in het kort even toelichten. Dit doe ik niet als expert maar gewoon als bezorgde, niet begrijpende moeder. • Geen warm eten meer in de pauze, sterker nog, er mag niet meer gegeten worden in de refter. Het eten zal voortaan buiten gebeuren. • Bij afwezigheid van een leerkracht geen studie meer in het lokaal maar iedereen naar buiten. Uiteraard zijn dit natuurlijk slechts enkele maatregelen, maar wel de maatregelen waar ik mijn bedenkingen/vragen bij heb. Dus, je mag niet meer in de refter eten, iedereen moet buiten eten. Ahja, buiten is een grote ruimte inderdaad zo kan er 1,5 meter afstand gehouden worden. Los van het feit of wandelend/staand eten gezond is, vraag ik mij wel af wat de scholen gaan doen als het gaat regenen. Nee, ik heb geen onderzoek gedaan naar alle scholen en het zou natuurlijk heel goed kunnen dat er scholen zijn die een volledig overdekte speelplaats hebben, of nee….dan zou het weer een binnenruimte zijn. In ieder geval, op de scholen waar ik zicht op heb is er geen ruimte voor de leerlingen om te schuilen bij een regenbui, gelukkig regent het in ons landje niet zo vaak natuurlijk. Maar wat als dat wel het geval is? De kans is groot dat iedereen dan onder het kleine afdak zal gaan staan wat automatisch betekend dat ze ongeveer een 0,25 meter van elkaar staan. Laten we eerlijk wezen, een natgeregende boterham is ook niet te (vr)eten. De tweede maatregel waar ik mijn bescheiden mening over wil loslaten, geen studie meer maar buiten met zijn allen. Vandaag was het al zover, mijn kind kreeg dan ook de vraag….en wat doe je dan buiten? Ahja, op de gsm zitten en wat praten he. Was er vandaag iemand afwezig? Ja, we hebben twee uur buiten gezeten. Twee uur buiten zitten, twee uur op de gsm spelen. Is er nog iets anders wat je kan doen? Ja voetballen maar daar sta je dan met 50 man op een heel klein veldje en kan je zeker geen voldoende afstand nemen. (50 man = beleving kind). Dus kortom, vandaag heeft mijn kind zijn pauzes buiten gezeten, buiten zijn boterhammen opgegeten én nog eens twee uur buiten “gehangen” omdat er een leerkracht afwezig was. Leerkracht blijft voorlopig nog afwezig dus dit is geen éénmalig scenario. Maar wat als het regent? Waar gaan al die kinderen dan die uren “hangen”. Bovenstaande zijn de praktische kanten waar ik als moeder aan denk en druk over kan maken. Wij, de volwassenen, maken zich om veel dingen druk die voor de kinderen vaak niet uit maken, waar zij helemaal niet mee bezig zijn. Of denken we dat ze er niet mee bezig zijn en speelt dit wel bij hen, vragen ze zich ook af naar het waarom van deze nieuwe regels, zijn ze wellicht ook bang om ziek te worden. Op die vragen heb ik geen antwoord, ik probeer wel eens iets los te peuteren bij mijn kind maar dat is inmiddels een puber en die verteld niet zoveel meer als voorheen. Daarnaast denk ik dat hij zelfs zou kunnen denken, ja dag mam….alles wat ik je vertel lees ik later in je blog terug. Mijn blog, ja dat was ik aan het schrijven. Soms kan ik zo uitweiden en komen mijn frustraties naar boven dat ik volledig vergeet waar ik nu eigenlijk over wilde schrijven. Misschien niet zo professioneel voor een professioneel, anderzijds blijf ik ook maar een menselijke moeder met de nodige bezorgdheid. Wat is nu de oplossing? Dat weet ik helaas ook niet. Elk kind is uniek en zal met dit soort zaken anders omgaan, hier in huis weet ik al wel dat ik me er drukker om maak dan mijn kind en hij zich eerder afvraagt of hij nog naar de voetbal kan/mag gaan. Wel vind ik dat je deze dingen bespreekbaar moet kunnen maken, onze kinderen ook een stem en een mening moet laten hebben zeker ook als deze anders is dan de onze. Wanneer kinderen weten dat ze hier open over kunnen praten/discussiëren met hun ouders, weten/leren dat een eigen mening toegestaan is, zal de drempel lager worden om ook andere zaken aan te kaarten in een gesprek. Ook hier is het de uitdaging voor de ouders om niet te (ver)oordelen, om leren te luisteren naar wat ze echt zeggen, soms is dat tussen de regels door oppikken wat er bedoeld wordt. Moeilijke thema’s worden soms met een omweg gezegd, of wordt er soms door onze kinderen “verwacht” dat wij het toch wel zien/weten/begrijpen. Zelf flap ik er van alles uit en wil ik soms veel teveel praten met mijn kinderen, dat is nou net weer het tegenovergestelde maar daar heb ik al eens over geschreven dus ga ik je niet weer mee lastig vallen. Als je merkt dat het moeilijk is om met elkaar te praten, dat er bijna geen communicatie is, vraag dan raad aan iemand. Communicatie is het belangrijkste middel dat wij hebben, daarnaast ook nog eens het sterkste middel. Is dat wetenschappelijk onderbouwd? Niet dat ik weet, dat is mijn ervaring van bijna 32 jaar “moederen”. Mocht je naar aanleiding van dit gesprek vragen hebben, zelf iets kwijt willen, twijfelen over iets….je mag altijd een mailtje of appje sturen. Ik zal hier zo snel en eerlijk als mogelijk op reageren. Heb je zelf een thema waarvan je vindt dat het aan bod moet komen, laat het mij ook zeker weten. Graag tot de volgende keer. (PS Mocht je in dit bericht een typfoutje hebben gevonden, dan mag je die houden.)
Show More

Praat met ons

De eerste stap bij oplossingsgericht werken is praten. Laten we een moment plannen waarop we elkaar kunnen ontmoeten en praten over wat er goed gaat en nog beter kan.

Maak een afspraak
Share by: